صفحه اصلی | شعر و ادب | زندگی نامه و اشعار عبدالغفور حمیدی غزنوی

زندگی نامه و اشعار عبدالغفور حمیدی غزنوی

اندازه حروف Decrease font Enlarge font

زندگی نامه عبدالغفور حمیدی غزنوی

 
عبدالغفور حمیدی (غزنوی ) فرزند مرحوم الحاج عبدالحمید در ماه عقرب سال 1345 خورشیدی درمـحله کاردگری شــهر قدیم غزنه باستان در یک فامیل متدین ومتوسط الاقتصاد دیده به جهان گشود ودر سال 1352 خورشیدی شامل مکتب شده و نسبت استــعدادی که تا  صنف دوازدهم رابه درجه اول نمره گی بپایان رسانیده و سند فراغت دوره ثــانوی رااز لیسه عالی سنائی ولایـــت غزنی به درجه عالی به دست آورد .وی بعداز فراغت از صنف دوازدهم نــــسبت مشکلات در کــــشور  راه مهاجرت را در پیش گرفت عازم کشور پاکستان گردید ونسبت شوق و عـلاقه ی فـراوان بـــخاطر کــسب عـــلم ودانش در شــهر پشاور شامل یکی از مــوسسات تــحصیلات عالی مهاجرین شده و مدت دو سال را در رشته زبان و ادبیات دری به تحصیل پرداخت و باز هم نسبت بعضی مشکلات تحصیلاتش رانیمه تمام گذاشته و دوباره وارد کشور عزیز خود افغانستان گردید ودر همان جا به شغل آزاد پرداخت .
حمیدی نظر به علاقه ی خاص و ذوق عالی هنر های مختلف در بخش های رسامی،نقاشی ،کندن کاری وتخنیک دست رسی داشت و حس وطن دوستی و بشر دوستی اش او را به دنیایی شعر ونویسنده گی  نیز کشانید . وی از سال 1366 خورشیدی به بعد به سرودن شعر ونوشتن داستان های کوتاه ،مقالات علمی و فرهنگی و ده هاموضوع تحقیقی دیگر پرداخته وحاصل دستاوردش درعرصه ی شعر درسال 1381 تحت نام( بهار هستی )زیور چاپ پوشیده وتقدیم علاقه مندان شعر و هنر گردید وباز هم نسبت تلاش هایش بخاطر درد دل هموطنانش دومین اثر داستان های کوتاه او تحت نام(درآن سوی مرز)درسال 1384 به چاپ رسیده و مورد علاقه مندان ودوست داران شعر وادب قرار گرفت عبدالغفور حمیدی عضویت انجمن فرهنگی حضرت حکیم سنائی غزنوی را داشته وهمین اکنون به صفت منشی انجمن سنائی ایفای وظیفه می نماید حمیدی بر علاوه با انجمن ها ونهاد های فرهنگی ،علمی وادبی ،رادیو تلویزیون ها ومطبوعات چاپی در غزنی وکابل همکاری داشته و ده ها مقاله علمی، تحقیقی و فرهنگی وی در مطبوعات چاپی کشور به چاپ رسیده است .حمیدی درراه رشد استعدادهای جوانان و نوجوانان سعی و تلاش خستگی نا پذیر نموده و دوست دار محافل علمی ،فرهنگی ودینی بوده و همیشه اشتراک می نماید .عبدالغفور حمیدی در سال 1388 خورشیدی به زیارت بیت الله شریف مشرف شده ویکی از فرایض دینی را به جا آورد.اشعار وی شامل غزل ،مخمس ،رباعی ،دوبیتی ،اشعار نیمایی ،شعر سپید و آزاد وچهار پاره بوده که اکثراً درد دل هم میهنان را بیان نموده است . موفقیت های مزید وی را درعرصه های  مختلف علمی وفرهنگی از دربار خداوند متعال خواهانیم .
 

اشعار

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شهید

 
آهای ای شهید
ای پیشگام سنگر آزادگان سلام
ای پاسدار سنگر آزادگی وعشق
ای رفته درسکوت
راه تو روشن است
سرباز میهنی
آهای ای شهید
ای پاسدار دین
ای افتخار شرق
تو نیز جان چون همه شیرین داشته ای
تو چون همه فرزند بوده ای 
تو باب وتو برادر وتو همسر کسی
تو چون همه ترانه ی تکرارزنده گی
تکرار کرده ای
آئینه در غیرت وتصویر دار درد
فرزند افتخار
شمشیر تو رنگین کمانی است
چون تاج آسمان
دربیکران هستی وهر گام زندگی
فریاد تو به وقت شهادت ندای حق
تو فاتهی
وسایه دستان فاتحت
آرام کودکان بی سرمایه میشود
مرگ تو زندگیست
راه تو بندگیست
پیغام ما رسان
بر رفتگان چو خود
در راه انظام زمین و زمانه ها
خون تو بوی عطر دل انگیز میدهد
تک واژه های ناب تو
چون سرنوشت ما
آهای ای شهید
نام تو زیب دفتر چند نسل دیگر است
نام تو قهرمان
درآستان هرگونه ی شهر حجاب
بر بال هر ستاره ی بر اوج آسمان
تا امتداد هر قدم عمر در زمان
فریاد تو نجات
بر بام آرزو
ای رفته درسفر
ما نیز می رویم
در راه افتخار
درخدمت وطن
درخدمت وطن


آهای غزنه

 

آهای غزنه
ای غزنه
ای محِراب معبد تاریخ
ای ستاره ی درخشان درآسمان شرق
ترا به نیایش نشسته ام
هنوز صدای سُم اسپان سوارانت
که از گردونه های تاریخ بسوی پیروزی
درحرکتند به گوش میرسد
وهنوز صدای چکاوک شمشیر ها
از آنسوی شده ها واز دل
اعصار وقرون گوش ها نوازش میدهد
هنوز درفش آزاده گی بر فراز بروج وقله هاست
در اهتزاز است
آهای غزنه
عظمت وشکوهت را می نازم
که هنوز سنایی و فرخی و عسجدی و بیرونی
و چهار صد شاعر بدربارت
دو زانو نشسته
وترا می ستایند
ای غزنه 
ای مادر مهربان
بتو می نازم و
یاد آن دوره های شگوهمندت
را دوباره زنده میکنم
آهای غزنه
تو بهترینی
وتو عروس البلاد
جاویدانه باشی
وهمیشه قهرمان پرور
وشگوهمند

 

تندیس آتشین

 
هرشب خـیال خــــاطره انگیزمی شوی
بیشترزانتـــــظــــار دل انگیزمی شوی
گفتم تو مـــاهی کاش شوی آفتـــاب من
بایک نـــگاه گرم خـود آن نیزمی شوی
گه میشوی چوســرو گلــــستان نــوبهار
گه فصل شاعرانه ی پائیزمی شــــــوی
توآدمی فـــــرشـته ای یا حـــوربـهشتی
هربـــهتری که گویمت آن چیزمی شوی
در باغ وصـل عشق چُو پروانه ی نگاه
پرپر زده ستـاره شـب دیز مــــی شوی
گه نـــــرم تر زتابـــــش خورشید آرزو
گـــه تیغ بـــزر آخته ی چنـگیز میشوی
تـو آله ی سعــــــادتی تندیـــــس آتشین
درگلستان خاطره گــلریز مــــــی شوی


بیقراری

 
خســته ام پایم زمـــــن افسرده تر
میـــکــشم اورا بــد نبــال خـــود
هــمچومرغی درکویر بی خودی
مــــی کنم با پنجه هـا بال خودم
 
مـــی دوم تا دشــت های انتظار
بـــا گره هر قـــــدم درگیرو دار
چرخ ومن آهنگ رفـتن کرده ایم
هـــردوئیم چـــون آسیاب بـیقرار
 
آه!درمن رنگ غیرت مرده است
جمله راچون خود پریشان کرده ایم
از جـــــفای این دل دیـــــوانه ام
صدهزاران نقص پیمان کرده ایم
 
هــــرکلامی کز دهان آید بیرون
حال دل را گفتــن ونا گفتن است
هــــست وبود زندگی رادر دمی
با سر مژگان حیرت رفتن است
 
می رویم سر خورده تا کوی عدم
بـــــاز می گردیم بـــــسوی ابــتدا
میکنـم تصدیق  حـــــرف خویشتن
درگمال دیــــدنی هــــا هر کـــجا
 
نـــــاله بـیداد اسـت ودرد آزردگی
جرم خاموشی سزایش مردن است
رونــــق ایــن زنــده گی پر عذاب
خـلق رااز خویـــشتن آزردن است
 
کاش زین ویرانه ها بیرون شویم
زین خـــــموشی ناله وفـــریاد بر
رفـــت از دل از خــود بیگانگان
ازوفـــای آشنــــایان یـــــــادبـــــر 


دیدار ماه

 
از راه دور از پـــــس کـوه سر کشیده ماه
گـــردن فــــراز کرد وبه هـر کنج دید ماه
از خـــنده هــــای قهقه واز گریه های تلخ
از عـــــیش واز قـصاوت مردم چشید ماه
ازبــــسکه دردمـــی دود انـدر رگ زمــان
درلابـــلای کــــوچه شــــب ها دویـد مــاه
تقدیر را چو دید به تفصیل یــک دو حـرف
ســــر تا بـــــپای جتـامه خود را درید ماه
ترسید بسکه ولــوله وشور وجنـــگ بــود
از تــــرس زیر سایـــــه ُمرگی خزید مـاه
هـر کس به طرزی خاطره ی خویش می نوشت
از ازدحـــام خـــاطره هـــا وارمـیــــد ماه
چون دید ناله مـــرد وصـــدا وخیال مـــرد
از عـــــــشق خویــش درتـــن آدم دمید ماه
بـــا قـــــــامت جوان و درخشانی در رسید
از وحــشت زمــــان وزمــــانه خمید مـــاه
بــــسیار سر کشید به هر کوی وکوچه ای
گــــل واژه های خنده به دل ها ندید مــــاه


بیداد

 
ســــخت گــــرد آلــود مییآید سخن
دســــت هستی زمانه تــــیره شـــد
جـــسم وجان افتـاده دربحر سراب
بی کسی بــر روح عـالم چیره شد
 
گریه هم در چشم هاخشکیده است
نـــــاله از دل ها نـــمی آید بیرون
عــقل را در بطن مادر کـــشته اند
دانــــش انــدر چاه ذلت سر نگون
 
دیـــــو ها ازجــــا جــهیدند وشدند
دســــت درکـــار بلا وکــــشمکش
هـــــی دریدن ها وخورد وبرد ها
هــی بزن انــداز وجان خود بکش
 
یــــار مــــی ترسد ز یار خویشتن
غنچه هم ازترس باد افسرده است
عــــشق چون طــفلی زبعد انقلاب
از غـــم بیچاره گی ها مرده است

 
جــــرم پــندارد حرف راســت را
گــــفتن انـــــدیشه کـــار نا ثــواب
جـــاهلی را گر نـمایی راه راسـت
میدهد با مشت بر فــرقت جـــواب
 
حرف هــا نا گفته مرد اندر خیال
دل زبیـــداد وخـــجالت آب شـــــد
وا شـــکست آئینه از دیـــدار رنج
سنــــگ هم از نـــاله ها بیتاب شد
 
مـــائیم واین دشت مغشوش زمان
هر یکی سر گشته تــر از دیگری
چــــون درختی در غـمستان اجل
انـــــــتظار وانـــــــتظار محشری
 
دســـــت درگوشیم وبیزار از صدا
هـــــر صــدا پیغام  درد دیگریست
هـــــر قدم خاک عزیزی در زمین
هر نــــوا یادی زسـوز محشریست
 
صــبح بوی زندگی وبنده گیست 
شـــــام آذرم خـــیال سال هاست 
مــشت پر در زیر پای روز گار 
از شــکست سال ها وبال هاست 
 
درد در دامـان شب پیچیده است 
آرزو در کـــوی عـالم خاک شد 
عـــیش از دل ها شد وآرام رفت 
شور عشق از خاطرما پاک شد 


شکست


مـــــن چـــــــون نگاه آنـدم بیداد بی صدا
خـــــاموش در کناره ی خورشید خفته ام
راز نــــهان ایـــن دل مـــــاتم کـــشیده را
در گـــوش دل به قـصه و آهنگی گفته ام
 
چون عاشقی که خسته و درخود شکسته است
در ســـــایه هـــای نخل ستم ها خزیده ام
شــــــــرمنده از خــجالت گفت وشنید ها
در وادی خـــــــموش دل خــود دویده ام
 
ای بـــــــاکی فلک از چه از راه رفته ام
مــــــن کیـــــستم بنده بـــی سر نوشت تو
بــــــر مــن حرام دیر و کلیسا وصومعه
بــــیزار از هــــوای خراب و کنشت تـو
 
راه امـــــید وصـــل سرا پا خــــراب شد
حـــــرفم بپای قصر ســـخن نارسیده ماند
اشــــــکم چکید ومحو دل خاک سرد شد
مــــژگان چو تیر در دل دردم خلیده ماند


گفتم که آه این همه بــــیداد وداد چـــیست
چرخــم چرا خرین  و پریشان وزار کرد
عشـــــق وامـــید سایه ودیــــــوار زندگی
نــــــور وصال از بر و دوشم فرارکـــرد
 
افــــسرده شد غـــنچه و بــیمار خنده ها
تــــــصویر در کنـــار گلستان دیده مرد
دســـــتی شـــــکست و تطاول دراز شد
از باغ عشق غنچه ی گل را نچیده مرد


بهارغزنه


غزنه ای آغوش نازت زادگاه نو بـــــهار
چــــشم مـهراگنده ی تو جلو گاه نو بهار
دامن صحرای  تو نازم کز شوق وصـال
میزند خورشید بوسه هر بیگاه نو بــهار
هر نگاهت ناز میبارد بروی مردمـــــان
هـــر گلت آشوب مستی در نگاه نو بهار
پرتو ماه هنوز از رخ زیبــــای توســـت
صـــبح نماید ز رویت شامگاه نو بــهار
چون بهاران بگذرد از چشمه زاران خوشت
صـــد بهشت نازباشد عذر خواه  نوبهار
لاله و ســـــرو وصنوبر یاسمین ونسترن 
هـــدیه نا چــیز تو هر صبحگاه نو بهار
نافه مشک ختن را در دل صــــحرای تو
خاک پاکت سرمه ی چشم سیاه نو بهار
قطره های شبنمت باشدچــو آب حیـــات
داروی  در دست دل را هر گیاه نو بهار
مژه تا بر هم زند نو رسته گان راه عشق
مـــی خــــزد موج تبـسم در پناه نو بهار
طعنه بر مگزار جست می زند هر گلشنت
با چنین وصفی چه خندی بر گناه نو بهار
یک شبی دامن کشان از خانه ی خمار شو
چون حمیده بهره گـــیر از لوز گاه نو بهار


گور آرزو


مــــیروم چون سـایه حیران درکنار خویشتن
تـــا شوم پـــنهان در گرد و غـــبار خویشتن
چون درخت بید مجنون سر به زیر آورده ام
مــــن نـدیدم چـــــون گلی پایا بهار خویشتنن
مــی نمی نوشتم مرا مــستی زچشم دلرباست
چون دو چشم مست او هـستم خمار خویشتن
مــــیروم چــــــون آب تا پایان راه زنده گی
یــــکدمی راحـــــت نمیگردم زکار خویشتن
جز سرشـــــــک آتـــشینم کس انیس من نشد
شــــمع سان سـوزم دریغا درشرار خویشتن
بــــسته تــــار وفـــــای بـــی وفایی گشته ام
میــــکشد زلـــــف سـیاهی ام به تار خویشتن
در لـــــب بـــــحر خـروشان قناعت خفته ام
هـــمچو ساحل میخورم هر دم کنار خویشتن
پـــــا کــشیدم از ســریر عشوه بــازی های دل
میــــکند ماهی هـــــــنوزم بیــــقرار خــویـشتن
وای از بـــــی طــالعی کز درد هجران سوختم
چـــــون بـــــــبندم با سر زلفی قرار خــویشتن
این دل دیوانه ام گــور هــــزاران آرزوســــت
میــــبرم با خود به هـــــر جایی مزار خویشتن


زن


نــــخل پــــــربار است باغ پر گل و زیباست زن
ســـاغر اســت وجـام هستی ساحل ودریاست زن
خـواهراسـت ومادر است وهمسراست ودلبراست
از هـــــمه اوصـــاف بهتر از هـمه والاست  زن
کــــــاج مـــــوزون ورســــای قـــدرت انـسانیت
ســــــروبالای لــــــطافت گــــلشن دنـــیاست زن
گـــــاه جـــــام درد وگــــاهی ســـاغر بـزم نـشاط
گــــــه امــــیدوآرزوی امـــــروز وفــرداست زن
گــاه ســـــاز زنـــــدگی وگـــــــــاه رود انــــتظار
گــــــاه شــــور خامــه ی هر شاعر شیداسـت زن
گـــــاه مـــــریم گاه مــلالی گاهی شـیرین می شود
گـــــه زلیخا گاهی زیبا گـــــــاهی هـم لیلاست زن
گــــاه قـــیمت مـــــی شـود تا حـــــد نصف کائنات
گـــــاه در بـــــازار انـــسان عـــالــی و والاست زن
گــاه ســر دو ســــاکت و بیچاره و حـــــیران و زار
گــــاه تـند و ســـــــرکـش و آشـــفته و گویاست زن
یـــــکـــدمی چــــــون مـشعل تابــــــان راه زنـدگی
یــــــکدمی درکــــنج خلوت ازهمه تنهاست زن
گــــــــوهرناب اســـــت بر اکلــــیل سلطان زمان
بــــــر یدِ مـــــوسی دوران چون ید بیزاست زن
دردبـــــــستان مــــحبت چـــــون دبــــیربی بدیل
در گـــــلستان صداقت مــــــــالـــک دلـهاست زن
گــــــاه دهقان مــــــی شود از بــهر بذر زندگی
گـــه عروس حجله ی شب های بی فرداست زن
گـــاه قــاضی می شود هنگام دعــــــوای پــــسر
گـــــه وکیل انـدر دفـــاست گـــــه به میدان نبرد
گه به هنگام قــــــضاوت عاقل و داناست زن
گه به ایام جوانی مـــــیشـــــــــود پـــــــیرکهن
گـــاهی دردنیـــــــــای پیری لایق وبــرناست زن
چـــــون طلسم حیرت و رنـگین کمان نو بــــــهار
رنـــگ رنگ و شاخه شاخه بدفر وزیباست زن
گه ســـرور آللو سرمی دهــــــد در نیـــمه شـــب
گه بـــــروز حــــــادثه پــــرماتم وغوغاست زن
قصه کوتاه زن بــــــود سرمــــایه ی فرزانه گی
در غـــــــم و درد وملالــــــت مرهم دل هاست زن
زن انیس شام تار وروز روشــــــــن می شــــــود
دردم خــــــــشم طــــــوفان چون بستر دریاست زن
تــاکجا گــــــــویی "حمیدی" قصــــــــــه دنیای زن
با هزاران جلوه ی انـــدیشه ی فرداســـــــــــت زن  


تصادم


وای از آن یک شب باران حدوث
که به هر چهره یکی رنگی بود
هر صدایی به گران باریی جرم
هر کجا نوحه و آهنگی بود
 
دشت عصیان گرو پر نوحه وآه
خاطر هر یکی آزرده ز درد
نه زمین سنگ ولی سخت چو سنگ
نه زمستانی ولی وای چه سرد
 
نه کسی با کسی هم درد و نوا
نه دلی با دلی هم راز ونیاز
ز درو پنجره پیغام فنا
نه طراودت سخن از پرده ی ساز
 
این کجا ؟ منزل بی نام ونشان
بی سرا پرده چو زندان و قفس
نی او را حاجبی از بهر سپاس
نی او را روزنی از بهر قفس
 
چشم ها بهر چریدن به زمین
پنجه ها بهر دریدن به هوا
دردها بهر تصادم به فلک
سایه بهر شقاوت بزمین
 
چیست امشب که هوا خونین است
شهر آشفته و برباد و خراب
آتش افتاده به هر دیده و دل
مست افتاد ه به مینای شراب
 
به درو پنجره ها مهُر سکوت
سخن از حنجره بیرون نشود
دست در گوش وصدا آزار است
مادر حادثه بی خون نشود
 
دیو خزان


آنشب که درلبــــــان تـو آهــــنگ مـــرده بود
در نو بهار ســــبز دلــــــــم رنگ مرده بـــود
شمع حیات در قـــــــــدح تـــــــلخ زنده گــــی
طفل امید در بــــــــغل سـنــگ مــــرده بـــــود
دیــــو خــــزان آمــــــــده وفــــــــــرصت بهار
در زیر پاش یک دو ســـــه فرسنگ مرده بود
چون مــادری که سر به ســــــرِ غم نهاده بود
آنـــــکه امید خنــــــده اش در جنگ مرده بود
تصویــــر هــــــا شکـــــسته به قاب زمانه ها
خیــــــام وسام و مانــــی و ارژنگ مرده بود
در محضری که دل بــــــــه تـمنای زندگیست 
هــــــر رنـگ مردمان به هر رنگ مرده بود
در چـــــهره ی عــــبوس زمان از نشاط درد
فـــــــریاد واشکستـــــه و آژنـــــگ مرده بود
رفتم بپـــــای قصر ســــــخن دیــــــدم از جفا 
در زیر پای خاظره فرهنگ مــــرده بـــــــود 
 
فاصله


دشت خیال و خاطره ها را چو باز کرد
آن سرو نــاز آمد و عـــــمرم دراز کرد
بال پُمای فاصله هـــا را شکست و رفت
از انتظار لحظه مــــرا بی نـــیاز کـــرد
گفتم کنار مـــن نشین و درد مــــن شـــنو 
رو بر گــرفت و چون صنم ناز ناز کـرد
بر رنـــج زنده گانی من خــــنده ی نمود
بر مــــرگ عشق بی سرو پایم نماز کرد 
گفتم کوتاه کن سـر زلف چو خواب مـــن
عمر مرا چو سایه ی مـــرگم دراز کـــن
آن آهوی رمیده چـــه مـــستانه مــــی رود
در شهر عشق دامن هـــجران فراز کـــن
پرسـیدم از ثـواب و گنــــاه نبــــرد عشق
در جنگ و عشق هر چه توانی جواز کرد
 
 
 
مادر


درشهردل تعالی بنیادمـــــــــادراست
تندیس عشـــق وعاطفه ودادمادراست
تصویرآرزوســــت به چشم دل جهان
اندرسکوت فاجــــعـه فریاد مادراست
تعلیم درس عشـــــــق وصفاآیه نجات
دست دعاومظهرارشـــــــادمادراست
درمکتب نجابت وتقدیـــــــس وانتظام
چون سردبیرعالم واستادمـــــادراست
درکربلای جنگ وسیاهی وانـتــــظار
آنکوبرای طفلکی جان دادمـــادراست
رفتندهرچه درخط نوع بـــــشرکه بود
روحی که درکویرغــــم افتادمادراست
درکشتزارسوخته ی ســرزمین عشق
دهقان باربسته احفادمـــــــــــادراست
آنکس که درزمین خداتخم عمرکاشت
شاه وگداوعالمی رازادمــــــــادراست
درسرزمین سوخته ی انتظـــــارودرد
آنکه حریم عشق اودل هاست مادراست


غم دل


تاکه نام زندگی درخــــــــــویشتن گم کرده ایم
یک گلی را درورای صدچمن گم کرده ایم
ناله درشـــــــــــــــــــکوه های زارزارزندگی
بی خودی رادرهوای ماومن گم کرده ایــم
بی نوایی رابپای سروآزادمـــــــــــــــــــــراد
خاموشی رادرهیاهوی سخن گم کرده ایــم
خانه ی دل رابکوی عاشقان نامــــــــــــــراد
عشق رادرکـافرستان وطن گم کرده ایــــم
دربیابانم پی نوردروغین ســــــــــــــــــراب
گوهرناب حقیقت درهجن گم کرده ایــــــم
هم چومجنون در بیابان دل غم دیـــــــده ام
محمل لیلا به صحرای عدن گم کرده ایـم
مرده رامانم بدشت بی سرو پای زمــــــان
درشبستان عدم گوروکفن گم کرده ایــــــم
می روم تاانتهای بازتاب زندگــــــــــــــــی
سایه خود رابه نور انجمن گم مرده ایـــــم
اینکه می بینی غبارخاک مردان خداســت
کاروان آرزورادردمن گم نرده ایــــــــــــم

Subscribe to comments feed نظرات (0 نوشته شد):

مجموعه نتایج: | نمایش:

نظر خود را بنویسید comment

  • Bold
  • Italic
  • Underline
  • Quote

لطفا کد امنیتی را وارد کنید:

  • email ارسال به دوستان
  • print نسخه چاپی
  • Plain text نسخه ساده
برچسب
برچسبی برای این خبر وجود ندارد
ارزیابی این خبر
0